Standard FCI Nr 218 CHIHUAHUA
(Chihuahueno)

KRAJ POCHODZENIA : Meksyk.
DATA PUBLIKACJI OBOWIĄZUJĄCEGO WZORCA:
24.03.2004.
UŻYTKOWANIE : Pies do towarzystwa.
KLASYFIKACJA FCI : Grupa 9 Psy ozdobne i do towarzystwa
Sekcja 6 Chihuahueno.
Bez prób pracy.
KRÓTKI RYS HISTORYCZNY : Chihuahua jest uznawany za najmniejszą rasę świata a nosi nazwę największego stanu Republiki Meksyku (Chihuahua). Przypuszcza się, że psy te żyły w stanie dzikim i w okresie cywilizacji Tolteków zostały schwytane i oswojone przez tubylców. Podobizny ozdobnego psa zwanego Ť Techichi ť, który żył w mieście Tula były używane jako ozdoby obiektów architektonicznych w mieście. Posągi te przedstawiają psy bardzo podobne do współczesnego Chihuahua.
WRAŻENIE OGÓLNE : Pies tej rasy ma zwarty korpus. Niezwykle ważny jest fakt, że jego czaszka jest wysklepiona w kształcie jabłka i że nosi on swój umiarkowanie długi ogon bardzo wysoko, bądź to zagięty, bądź też w kształcie półkola z końcową częścią ogona skierowaną w stronę lędźwi.
ISTOTNE PROPORCJE : długość ciała nieznacznie większa niż wysokość w kłębie. Pożądany jest jednak prawie kwadratowy tułów, szczególnie u samców. U suk, ze względu na funkcje rozrodcze, dopuszczalny jest nieco dłuższy tułów.
ZACHOWANIE / TEMPERAMENT : żywy, czujny, ruchliwy i bardzo odważny.

GŁOWA OKOLICA MÓZGOCZASZKI:
Czaszka: wyraźnie zaokrąglona głowa w kształcie jabłka (cecha charakterystyczna rasy) raczej bez ciemiączka, choć małe ciemiączko jest dozwolone.
Stop : wyraźnie zaznaczony, głęboki i szeroki, z wypukłym czołem ponad nasadą kufy.
OKOLICA TWARZOCZASZKI :
Nos : dopuszczalny każdy kolor. Umiarkowanie krótki, zadarty nieznacznie do góry.
Kufa : krótka, z profilu prosta, szeroka u nasady, zwężająca się w kierunku koniuszka.
Wargi : suche, ściśle przylegające.
Policzki : nieznacznie rozwinięte, bardzo suche.
Zgryz/Uzębienie : zgryz nożycowy lub cęgowy. Tylozgryz, przodozgryz, jak również wszystkie inne wadliwe typy zgryzu muszą być surowo oceniane.
Oczy : duże, okrągławe w kształcie, bardzo wyraziste, nie wyłupiaste, bardzo ciemne. Oczy jaśniejsze są dopuszczalne, ale niepożądane.
Uszy : duże, stojące, rozwarte, szerokie u nasady, zwężają się stopniowo ku zaokrąglonym nieco końcom. W spoczynku nachylone na bok pod kątem 45°.
SZYJA : górna linia nieco łukowata.
Długość : średniej długości.
Kształt : grubsza u psów niż u suk.
Skóra : bez łałoku. U odmiany długowłosej obecność dłuższego włosa tworzącego kryzę jest nadzwyczaj pożądana.
TUŁÓW : zwarty i mocnej budowy.
Linia grzbietu : prosta.
Kłąb : tylko lekko zaznaczony.
Grzbiet : krótki i mocny.
Lędźwie : mocno umięśnione.
Zad : szeroki i mocny; prawie płaski lub nieznacznie opadający.

Klatka piersiowa : szeroka i głęboka, żebra mocno wysklepione. Widziana z przodu pojemna lecz nieprzesadnie. Widziana z boku sięga do łokci. Nie beczkowata.
Linia dolna : utworzona przez wyraźnie podciągnięty brzuch. Brzuch bez talii dopuszczalny, lecz niepożądany.
OGON : osadzony wysoko, płaski w wyglądzie, umiarkowanej długości; szeroki u nasady, zwężający się stopniowo w kierunku koniuszka. Sposób noszenia ogona jest ważną cechą charakterystyczną rasy: w ruchu jest noszony wysoko, nieco zagięty, bądź w postaci półkola, z końcówką skierowaną ku lędźwiom, co przydaje tułowiowi równowagę. Nigdy nie powinien być noszony między tylnymi nogami, ani zakręcony poniżej linii grzbietu. Szata na ogonie zależy od odmiany i powinna być sharmonizowana z szatą na tułowiu. U odmiany długowłosej szata na ogonie tworzy pióro. W spoczynku ogon jest opuszczony i tworzy niewielkie, haczykowate zagięcie.

KOŃCZYNY
KOŃCZYNY PRZEDNIE : proste i dobrej długości; widziane z przodu tworzą linię prostą z łokciami. Widziane z boku są prostopadłe do podłoża.
Barki : smukłe i umiarkowanie umięśnione. Dobre kątowanie między łopatką, a kością ramienną.
Łokcie : mocne i przylegające ściśle do tułowia, co zapewnia swobodny ruch.
Nadgarstki : nieznacznie ugięte, mocne i giętkie.
KOŃCZYNY TYLNE : dobrze umięśnione z długimi kośćmi, prostopadłe do podłoża i równoległe w stosunku do siebie, z dobrym kątowaniem w stawach biodrowych, kolanowych i skokowych, w harmonii z kątowaniem kończyn przednich.
Stawy skokowe : ścięgna Achillesa krótkie i dobrze wykształcone; widziane z tyłu są dość szeroko rozstawione i prostopadłe do podłoża.
ŁAPY : bardzo małe i owalne, z palcami rozstawionymi lecz nie płaskimi ( ani zajęcza, ani kocia łapa) . Pazury szczególnie mocno łukowate i umiarkowanie długie. Opuszki dobrze wykształcone i bardzo elastyczne. Palce dodatkowe muszą być usunięte, z wyjątkiem krajów, gdzie taki zabieg jest zabroniony prawem.
RUCH / CHODY : kroki są długie, sprężyste, energiczne i żwawe z długim wykrokiem i mocną akcją tyłu. Oglądane z tyłu, kończyny tylne powinny być prowadzone prawie równolegle w stosunku do siebie, tak, żeby ślady stóp pokrywały się ściśle ze śladami łap przednich. Wraz z przyśpieszonym tempem ruchu kończyny wykazują tendencję do zbieżności w kierunku środka ciężkości (ruch jednośladowy). Ruch pozostaje swobodny i sprężysty bez widocznego wysiłku, z głową uniesioną do góry i prostym grzbietem.
SKÓRA : gładka i elastyczna na całym ciele.

SZATA OWŁOSIENIE : w rasie tej są dwie odmiany szaty.

krótkowłosa : szata jest krótka, przyległa na całym ciele. Jeśli jest podszycie, włos jest nieco dłuższy; rzadsza szata w okolicy gardła i podbrzusza jest dopuszczalna; nieco dłuższy włos na szyi i ogonie, krótki na pysku i uszach. Szata jest błyszcząca, a jej struktura miękka. Psy bezwłose nie są tolerowane.

długowłosa : szata powinna być delikatna i jedwabista, prosta lub lekko falista. Podszycie pożądane niezbyt gęste. Szata jest dłuższa, tworzy pióra na uszach, szyi, tylnych partiach kończyn przednich i tylnych, na łapach i ogonie. Psy z przesadnie długą i przesadnie obfitą szatą nie są akceptowane.
KOLOR : wszystkie kolory, we wszystkich możliwych odcieniach i kombinacjach są dopuszczalne.
WAGA : w tej rasie brana jest pod uwagę tylko waga, nie wzrost. Idealna waga : między 1.5 a 3 kg. Jednak psy między 500 gr a 1,5 kg są akceptowane. Okazy ważące ponad 3 kg powinny być dyskwalifikowane.
WADY: wszelkie odstępstwa od powyższych cech powinny być uznane za wady, których ocena powinna pozostawać w ścisłej proporcji do ich stopnia.

Brakujące zęby

Podwójne zęby (przetrwałe zęby mleczne)

Deformacje żuchwy lub szczęki

Wąskie, spiczaste uszy

Krótka szyja

Długi tułów

Karpiowaty lub łękowaty grzbiet (lordoza lub kifoza)

Stromy zad

Wąska klatka piersiowa, płaskie, słabo wysklepione żebra

Ogon: nieprawidłowo osadzony, krótki lub zakręcony

Krótkie kończyny

Odstające łokcie

Zbyt wąskie ustawienie kończyn tylnych

POWAŻNE WADY:

Wąska czaszka

Małe oczy, oczy głęboko osadzone lub wyłupiaste

Długa kufa

Tyłozgryz lub przodozgryz

Zwichnięcie rzepki

WADY ELIMINUJĄCE :

Psy agresywne lub przesadnie lękliwe

Psy w typie lekkim (typ "jelenia", o nietypowej i krańcowo wysublimowanej budowie: delikatna głowa, długa szyja, wysmukłe ciało, długie kończyny)

Psy z dużym ciemiączkiem

Uszy wiszące, małe

Ekstremalnie wydłużone ciało

Brak ogona.

U odmiany długowłosej: psy z przesadnie długą i przesadnie obfitą szatą

U odmiany krótkowłosej: miejsca bez sierści (łysiny)

Waga ponad 3 kg Każdy pies wykazujący oczywiste wady fizyczne lub zaburzenia zachowania powinien być zdyskwalifikowany.

UWAGA: samce powinny mieć dwa normalnie wyglądające jądra, całkowicie opuszczone do worka mosznowego Powyższa poprawiona wersja wzorca obowiązuje od września 2004 roku.